Jak leczy się OBS?

Niezależnie od ostatecznie wybranego modelu terapii, u wszystkich chorych jej niezbędnym elementem jest modyfikacja stylu życia polegająca w głównej mierze na:

  • redukcji masy ciała,
  • unikaniu spożywania alkoholu w godzinach wieczornych,
  • unikaniu spożywania leków nasennych,
  • spaniu na brzuchu lub na boku (unikaniu spania na plecach),
  • dbaniu o prawidłową higienę snu.

Gdy schorzenie ma łagodny przebieg i nieduży stopień nasilenia, już same te działania mogą stanowić o sukcesie i być wystarczające w zwalczaniu OBS. Również w cięższych przypadkach OBS, spełnienie powyższych wymogów jest koniecznym elementem leczenia.

Gdy choroba przybiera trudniejszą do wyleczenia formę, niezbędne jest również rozpoczęcie terapii wspomagającej oddychanie. Jest to tzw. metoda CPAP, której nazwa pochodzi od angielskiego Continuous Positive Airway Pressure (stałe dodatnie ciśnienie w drogach oddechowych).

Polega ona na zastosowaniu specjalnego urządzenia generującego strumień powietrza pod dodatnim ciśnieniem, które utrzymuje drożność dróg oddechowych w czasie snu oraz eliminuje chrapanie. Powietrze w swobodny sposób dostaje się do płuc, nie dochodzi do niedotlenienia w czasie snu, sen staje się spokojny i przebiega prawidłowo, a objawy choroby ustępują.

CPAP jest bezpiecznym, bezbolesnym i powszechnie stosowanym sposobem leczenia obturacyjnego bezdechu sennego, znacząco zmniejsza ryzyko rozwoju groźnych powikłań choroby.

Dysponujemy najnowocześniejszym sprzętem wykorzystywanym w terapii bezdechu.

Podejrzewasz, że problem Obturacyjnego Bezdechu Sennego może dotyczyć również Ciebie?
Skonsultuj się z nami – Centrum Leczenia Bezdechu, to wysokiej klasy kadra specjalistów.
Diagnostyką i leczeniem bezdechu sennego zajmujemy się z sukcesami już od wielu lat!

Więcej informacji o naszych dokonaniach znajdziesz w sekcji Gabinet.

Badanie polisomnograficzne (polisomnografia):

Jako jedni z nielicznych w Polsce oferujemy pełne badanie polisomnograficzne, umożliwiające ocenę struktury snu, wykonywane w domu pacjenta.

Pełne badanie polisomnograficzne, w porównaniu z - najczęściej wykonywanym - przesiewowym badaniem snu (badaniem poligraficznym), umożliwia dodatkowo monitorowanie czynności bioelektrycznej mózgu (fal mózgowych - EEG). Analiza fal mózgowych pozwala na m.in. dokładną ocenę struktury snu oraz wybudzeń.

Pełne badanie polisomnograficzne wykorzystujemy najczęściej w przypadku podejrzenia innych niż bezdech senny zaburzeń snu (tzw. parasomnii). Zaleca się jego wykonanie także w przypadku, kiedy zachodzi podejrzenie kliniczne zaburzeń oddychania w czasie snu, a wynik rutynowo wykonywanego przesiewowego badania snu jest negatywny.

Polisomnografia to równoczesna rejestracja sygnałów:

  • elektroencefalogram (EEG) - fazy snu, wybudzenia,
  • elektrookulogram (EOG),
  • elektromiogram (EMG),
  • przepływ powietrza przez nos i usta,
  • praca mięśni klatki piersiowej i brzucha,
  • rejestrator chrapania,
  • saturacja hemoglobiny tlenem,
  • pozycja ciała w czasie snu.

Badanie przesiewowe (poligrafia):

Aby dowiedzieć się, jakie jest prawdopodobieństwo, że cierpisz na OBS powinieneś skonsultować się ze specjalistą zajmującym się zaburzeniami snu. Jeżeli okaże się, że jest ono wysokie, lekarz zadecyduje o wykonaniu dalszych badań diagnostycznych.

Sama diagnostyka składa się z wywiadu, jaki lekarz przeprowadza oraz badania snu trwającego całą noc. Jest to tzw. badanie poligraficzne. Badanie snu umożliwia monitorowanie oddychania, rejestrację chrapania, ocenę utlenienia krwi, aktywności mięśni i pozycji ciała w czasie snu.

Diagnostyka jest dziś ułatwiona dzięki wykorzystaniu wysoce zaawansowanej technologii. Stosujemy najnowocześniejszy przenośny aparat Alice Philips Respironix umożliwiający diagnozowanie zaburzeń snu w warunkach domowych, bez konieczności udziału w badaniu personelu medycznego i pobytu w szpitalu.

CPAP (Continuous Positive Airway Pressure) – stałe dodatnie ciśnienie w drogach oddechowych

Gdy choroba przybiera trudniejszą do wyleczenia formę, niezbędne jest również rozpoczęcie terapii wspomagającej oddychanie. Jest to tzw. metoda CPAP, której nazwa pochodzi od angielskiego Continuous Positive Airway Pressure (stałe dodatnie ciśnienie w drogach oddechowych).

Polega ona na zastosowaniu specjalnego urządzenia generującego strumień powietrza pod dodatnim ciśnieniem, które utrzymuje drożność dróg oddechowych w czasie snu oraz eliminuje chrapanie. Powietrze w swobodny sposób dostaje się do płuc, więc nie dochodzi do niedotlenienia w czasie snu. Sen staje się spokojny i przebiega prawidłowo, a objawy choroby ustępują.

Efekty terapii CPAP:

  • ustąpienie senności w ciągu dnia,
  • zmniejszenie liczby wybudzeń w nocy,
  • poprawa kontroli ciśnienia tętniczego krwi,
  • poprawa funkcji skurczowej lewej komory serca,
  • zmniejszenie ryzyka incydentów sercowo-naczyniowych,
  • poprawa funkcji poznawczych,
  • poprawa jakości życia,
  • zmniejszenie śmiertelności.

Efekty uboczne terapii CPAP mają charakter łagodny i przejściowy, a leczenie jest w pełni bez bezpieczne! Do najczęstszych przemijających działań niepożądanych zaliczamy:

  • suchość śluzówek,
  • zapalenie spojówek,
  • zapalenie zatok,
  • nieżyt błony śluzowej nosa (wodnisty katar),
  • odczyny alergiczne skóry (alergie kontaktowe na maski),
  • odleżyny grzbietu nosa.

Chirurgiczne leczenie otyłości

U chorych z patologiczną otyłością, przy niepowodzeniach związanych ze stosowaniem diet, uznaną i najskuteczniejszą formą jej leczenia jest tzw. zabieg bariatryczny. Polega on zazwyczaj na usunięciu części żołądka oraz części jelita cienkiego, co ogranicza apetyt oraz wchłanianie pokarmów. Prowadzi to do trwałej redukcji masy ciała.

Głównymi wskazaniami do zastosowania zabiegu bariatrycznego są:

  • wiek pacjenta między 18 a 60 lat,
  • otyłość w okresie dłuższym niż 5 lat,
  • niepowodzenie diety stosowanej powyżej 6 miesięcy,
  • niskie ryzyko powikłań okołozabiegowych,
  • wskaźnik BMI > 40 kg/m2.

Zabieg bariatryczny wskazany jest również w przypadku gdy BMI pacjenta przekracza 35 kg/m2 przy jednoczesnym występowaniu chorób towarzyszących otyłości, jak np:

  • nadciśnienie tętnicze,
  • cukrzyca,
  • bezdech senny,
  • dolegliwości stawowe.

Aparat wewnątrzustny

Stanowi specjalną, wykonywaną indywidualnie doustną wkładkę.

Poprzez wysunięcie żuchwy dochodzi do zwiększenia napięcia części miękkich gardła i odsunięcia języka od jego tylnej ściany, co poprawia drożność dróg oddechowych i ogranicza chrapanie.

Aparat wewnątrzustny znajduje zastosowanie u pacjentów:

  • chrapiących, u których nie występują bezdechy,
  • z rozpoznanym łagodnym bezdechem,
  • jako alternatywa dla terapii CPAP w rzadkich przypadkach nietolerancji.

Leczenie laryngologiczne

Warto na początek zaznaczyć iż zabiegi laryngologiczne stanowią jedyną formę leczenia wyłącznie u wybranych pacjentów.

Cechuje je znacznie mniejsza skuteczność w porównaniu np. z leczeniem metodą CPAP. Ich efekt leczniczy w kontekście bezdechu sennego jest zazwyczaj niewielki i nietrwały. Obarczone są także znacznie większym ryzykiem powikłań w porównaniu z innymi formami leczenia.

Każdy pacjent z rozpoznanym bezdechem sennym powinien jednakowoż odbyć konsultację laryngologiczną przed rozpoczęciem leczenia CPAP.

Leczenie laryngologiczne należy rozważyć u chorych:

  • z istotnymi przeszkodami anatomicznymi w zakresie górnych dróg oddechowych (jako leczenie wspomagające i ułatwiające terapię CPAP),
  • nietolerujących innych form leczenia,
  • cierpiących na łagodną postać OBS,
  • chrapiących bez bezdechów.

Wszystkim naszym pacjentom zapewniamy fachową konsultację laryngologa.

Diagnostyka i leczenie OBS
English version